Na de Tweede Wereldoorlog werd er begonnen met de bouw van een aantal tuinsteden in Amsterdam, waarvan Tuindorp Amstelstation, de officiële naam van Amsteldorp, er een van een de drie in de Watergraafsmeer was. Het werd in 1948 opgeleverd en moest voorzien in de woningnood en de erbarmelijke omstandigheden in de stad na de oorlog. Men was arm, er was weinig te eten en leefde in kleine woninkjes.

Van Eesteren: opvattingen over woonkwaliteit

De stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren hield zich aan de vier functies waaraan een woonwijk moest voldoen: wonen, werken en ontspanning, met verkeer als verbindende functie. Woonwijken werden zodoende dicht bij de werkcentra geplaatst, zoals hier het Amstelstation. Daarbij was ook plaats voor ontspanningsgebieden. Zijn ‘licht, lucht en ruimte’-filosofie was zijn tijd ver vooruit. De nieuwe opzet werd als een compensatie gezien van de oudere stadsdelen die hun contact met de natuur verloren waren. Er kwam veel groen, niet alleen gras en bloemen, maar ook bomen en heesters. En natuurlijk een eigen tuin.

De huizen zelf zijn vooral duplex – en bejaardenwoningen. Omdat er na de oorlog nog een groot tekort was aan bouwmiddelen, is het ontwerp eenvoudig gehouden. Later konden de boven-en benedenverdieping eventueel nog samengevoegd worden. Omdat het ontwerp sober was, is geprobeerd speelsheid aan te brengen door hoogteverschillen en trapjes, met pleintjes en speelplaatsen. Dat maakt Amsteldorp uniek. Het is een ‘orde 2’ buurt, wat wil zeggen dat de wijk als cultureel erfgoed beschermd wordt door de welstandswet, en er niet zomaar gesloopt mag worden.

Het is een rustige en verkeersluwe wijk, waar een gemoedelijke sfeer heerst. Veel bewoners wonen hier al lang, soms al hun hele leven. Daaruit blijkt dat we hier heel tevreden zijn.

Amsteldorp in 2022